zoals ze languit naast hem ligt
en de wolken in haar hoofd doet leven
tot ze zich geschrokken draait
rode tenen kruipen weg
ontkomen aan zijn speelse greep
borstsprietjes verdwijnen
als hij ze in het gras verstopt
blozend verlangen verbergt
de zomer in haar gezicht
dartel spel met zonnestralen
“La danse est un art étrange qui semble venir directement du rêve. Souvent je danse dans mes rêves. Je n’ai jamais compris pourquoi cette obstination à associer la danse à la musique. Ce qui donne la fausse impression que la danse est un art parasite. On écoute bien la musique sans danser, pourquoi ne danserait-on pas sans musique?” (Dany Laferrière – “Cette grenade dans la main du jeune nègre est-elle une arme ou un fruit?”)
De afwezigheid van muziek doet niet onder aan de schoonheid van de dans, maar laat ons wel een interpretatie toe en maakt de bewegingen krachtiger. De stille dans is als een onuitgesproken gevoel, dat sterker wordt wanneer het eindelijk met woorden wordt ondersteund, zoals noten passen ondersteunen.
- In koekendoos gevangen
het stamelend geleuter -
vier met trommels en kreten
en verwonderd benijden
zijn weldra rijzend succes
tromgeroffel uit de maat
en moge hij lang leven
papieren koning voor vandaag
een sirene wentelt
tuimelt sierlijk en zwemt
verdrinkt maar blijft beheerst
beducht voor de kracht van je stormen
meegesleept langs oppervlak
naar je diepe gronden
ontdekt ze steeds weer
hoe je zonder einde bent
in je grijsgroene waters
onbegrensd maar nooit veraf
durft ze zichzelf te verlaten
en haar wereld te verruimen
Hier ben ik op gevallen tijdens het studeren…
Car enfin qu’est-ce que l’homme dans la nature? Un néant à l’égard de l’infini, un tout à l’égard du néant, un milieu entre rien et tout.
“Wat is de mens in de natuur; een niets ten opzichte van het oneindige, een alles ten opzichte van het niets, een midden tussen niets en alles.”
Pascal – Les pensées
je lippen die de wind beminnen
zoals hij zacht je haren aait
terwijl de avond over je lichaam valt
(moeiteloos vang je
het laatste roodblauw in je stralende ogen)
reikhalzend kijk ik uit
naar het dwalende ogenblik
waarop de schaduw van de dag
in de kleur van de nacht oplost
en ook wij ons in zijn mysterie verliezen
ik ben de schrale kusser
die zacht je ogen streelt
je ademt dromen
naar me toe en strooit
het zand net voor me uit
de gedachte aan toen
de ontblote schouder
van een slapende vrouw
die zo-even nog maagd was
jij die je lippen tuit en
nauwelijks op de mijne drukte
deed me zwelgen in je schoonheid
tot de schrale kusser plots bezweek
